?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry Share Next Entry
Маленькія беларусы за мяжой...
Hagen_rot
joeck_12
Прыгадаўся мне выпадак, які здарыўся са мной годоў дзесяць таму ў Італіі.



Кожны дзень мы прыходзілі на пляж на тое ж самае месца. Я гуляла з сваім (тады трохгадовым) сынам у пясочныя гульні і размаўляла з ім па-расейску.
Мне кінулася ў вочы, што 10-11-гадовая дзяўчынка з італьянскай сям`і пад парасолькай побач неяк дужа ўважліва слухае нашу размову і нешта ціха гаворыць сваёй маці...
На другі-трэці дзень яна нясмела падыйшла да нас (я бачыла, што маці яе
падштурхнула) і спытала на ня дужа добрай расейскай мове (з акцэнтам), адкуль мы. І сказала, што яе завуць Марына, з менскага діцячага дома.

Потым падыйшла і маці – італьянка гадоў пад 50. І так мы пазнаеміліся.
Размаўлялі на сумясі расейскай, англійскай і італьянскай моў. Што Марына перакладала, што на пальцах тлумачылі. Але неяк разумелі адзін аднаго...І на другі дзень сустрэліся зноў.

Гэтыя італьянцы ўсынавілі Марыну год назад. Сваіх дзяцей у іх ніколі не было. Жонка - хатняя гаспадыня, муж інжэнер – звычайная італьянская сям`я.
Жывуць у горадзе Ўдзінэ. У іх у городзе няма мора, таму летам маці часта возіць дачку на мора.

У Італіі ўсынавіць дзіця шанцы практычна нулявыя, няма сірот. Таму многія шукаюць дзяцей за мяжой.
Ад Марыны маці адмовілася, і яна з першых дзен жыцця жыла ў дзіцячым доме.
Яна нетыпічная беларуска (смуглая скура, валасы чорныя, як вуголле). Мабыць, маці беларуска нарадзіла яе ад нейкага „госця з Поўдня“ і кінула яе ў шпіталі, каб людзі пра яе барані божа чаго дрэннага не падумалі пра яе....

Яны шукалі дзіця за мяжой і так натрапілі на беларускія дзіцячыя дамы.
Спачатку Марына прыязджала да іх кожны год на ўсе лета. Потым яны пачалі збіраць дакументы на ўсынаўленне. Два гады маці падарожнічала паміж Італіяй і Беларуссю. Прывозіла нехапаючыя даведкі, дакументы...Бясконца...Зразумела, і грошай гэта нямала каштавала.

Марына страціла год у школе – з-за новай мовы. Бацькі нанялі ёй рэпетытараў. На момант нашай сустрэчы яна ўжо пражыла год у новай краіне і пачынала сур`езна блытаць італьянскія і расейскія словы...Я нават падказала ей некаторыя словы, якія я сама ведала – што „il Mondo“ гэта „мир“ па-расейску і яшчэ нешта... Маці яе казала, што яна не ведаюць нікога ў іх горадзе, хто б размаўляў па-расейску, і яна вельмі шкадуе, што дзяўчынка забывае мову.

Марына ўвесь час не адыходзіла ад сваёй маці, абдымала яе і гарнулася да яе.

Іх рэгулярна наведваюць прадстаўнікі мясцовага аддзелу па працы з непаўналетнімі. Размаўляюць з Марынай, як з ей абыходзяцца. Таксама з суседзямі і з настаўнікамі ў школе размаўляюць – ці не заўважыў хто чаго-небудзь падазронага...На працягу дзвух ці трох гадоў яны абавязаны даваць ў Беларусь (ці іншую краіну) даведкі і доказы, што дзецям жывецца добра.

На развітаннье (я яшчэ не ведала, што мы больш не пабачымся) я ў яе спытала, што её больш за ўсе падабаецца ў Італіі, яна мне адказала: „Ведаеце, сіньора, у мяне зараз свой УЛАСНЫ пакой, шмат лялек, а мая мама вучыць мяне шыць ім адзежу!“ У ад гэтых слоў у мяне камяк падкаціўся да горла....Гэтыя словы ў мяне з памяці колькі ўжо гадоў не ідуць... І зваротак „сіньора“ неяк уразіў. А яшчэ тое, што для большасці дзяцей неяк само сабой зразумела (асобны пакой, цацкі і наяўнасць маці), для некаторых дзяцей няздейсная блакітная жыццевая мара. Але для Марыны гэта мара здейснілася...Што б яе чакала на радзіме? У лепшым выпадку ПТВ і ложак у аграгарадку.

Ей зараз, мабыць, гадоў 20...

  • 1
Интересная история. Девочке выпала радость начать вторую жизнь. Глубоко уважаю людей, которые не боясь всей бумажной волокиты и расходов, усыновляют детей.

Я как раз только недавно прочитала книгу Рубена Давида Гонсалеса Гальего "Белым по черному" о детдомах для инвалидов в СССР. От ужаса, который там написан, я не знала как жить дальше. Узнавать такое страшно. Конечно, девочка жила не в детдоме для инвалидов, но, думаю, разница не сильно велика. Все казенные дома напоминают тюрьмы.

Меня тоже очень впечатлила эта книга. Сама по себе история просто уникальна! Вот здесь я делилась впечатлениями: http://lada-aleinik.livejournal.com/12598.html
В художественном произведении подобные факты сразу вызвали бы недоверие - мол, надумано, за уши притянуто... А ведь в жизни такие удивительные вещи происходят (слава Богу!), что ни один писатель такого не в состоянии придумать.

Приятно было прочитать ответ. Спасибо!
Ваши впечатления совпадают с моими. Действительно, жизнь больше и удивительнее книг и фильмов. В этой книге происходит такое, что вряд ли какому-нибудь писателю удалось бы придумать.
От всего тюремного и советского у меня дрожь по коже... Впечатлил рассказ о доме престарелых. Что старые, что малые - люди целиком зависимые, оказавшиеся во власти персонала. Свои впечатления я бы охарактеризовала словом "ужас". А ведь такие дома где-то совсем рядом...

ей еще повезло, что ее в таком возрасте усыновили. Обычно все хотят совсем маленьких. Книгу взяла на заметку.

Да, действительно повезло. Будто появился второй шанс появиться на свет :)

Вельмі кранальная гісторыя... Відаць, выкажу зусім банальную думку, але не ўяўляю, як жывуць пасля гэтыя жанчыны, якія адмаўляюцца ад сваіх дзяцей. Няўжо забываюцца на гэты факт, няўжо могуць выкасаваць з памяці і ніколі не думаць? Немагчыма ўяўвіць.

А за дзяўчынку я рада. Дзякуй Богу, што ёй так пашэнціла з прыёмнай сям'ёй.

Цікавая і павучальная гісторыя. Памятаю, як гады тры-чатыры таму лукашэнкаўскія прыслугачы ўшчэнт біліся з іншай італьяскай сям'ею, каб толькі не даць ім ўдачарыць дзяўчынку з беларускага дзіцячага дому. Цэлы працэс распачалі супраць італьянскіх бацькоў дзяўчынкі, якой было толькі добра ў гэтай сям'і і якая не ацела вяртацца ў дзіцячы дом у Беларусі. Фармальнае пытанне было ў нейкіх там паперах ... А коштам гэты папераў стаў лес дзяўчынкі. Бо ніякіх істотных падставаў забіраць дзяўчынку ў лукашыстаў не было. Ва ўсялякім разе нічога путнага яны так і не агучылі па гэтай справе. Амаль упэўнены, што вельмі часта за такія "здзелкі" нехта атрымлівае немалыя грошы. Таму мяркую, што менавіта грошы і сталі тады сапраўднай прычынаю барацьбы лукашыстаў за "шчаслівае дзяцінства" інтэрнатаўскай дзяўчыны.

я памятаю тую гiсторыю...Але ня памятаю, чем яна скончылася...Дзяучынку звалi Вика, калi не памыляюся...

Так, дзяўчынку звалі Віка. Яе адабралі ад італьянскіх бацькоў і перавезлі ў Беларусь. Памятаю, што яшчэ быццам яе аддалі людзям, якія раней ўсынавілі ейнага роднага брата. Але праўда гэта ці не не ведаю.

жена моя преподователь истории, работает в интернате для неполноценных детей в Минске, она сейчас находится в Италии, привезла туда на оздоровление детей. В Беларуси работают несколько итальянских фондов по усыновлению. Итальянцы приезжают сюда смотрят детей в интернатах, потом приглашают в Италию на месяц-два, дети живут в семъе имеют, все что им вздумается и что итальянцы считают нужным по их меркам, при чем не факт что ребенок который ездит в итальянсую семъю обязательно там будет усыновлен, многих детей просто берут на оздоровление, в том числе и подростков 15-17ти лет, потом они возвращаются домой, все расходы итальянцы берут на себя. Так что ни чего удивительного если вы встретите ребенка или подростка, который пытается вспомнить русский язык. С фондами вроде жена говорила работает порядка 5000 человек, за цифры я не ручаюсь, но как-то спросил у нее про такую же как она сотрудницу, она сказала людей в фонде столько работает что всех знать не реально, а фондов повторюсь несколько

  • 1