joeck_12 (joeck_12) wrote,
joeck_12
joeck_12

Маленькія беларусы за мяжой...

Прыгадаўся мне выпадак, які здарыўся са мной годоў дзесяць таму ў Італіі.



Кожны дзень мы прыходзілі на пляж на тое ж самае месца. Я гуляла з сваім (тады трохгадовым) сынам у пясочныя гульні і размаўляла з ім па-расейску.
Мне кінулася ў вочы, што 10-11-гадовая дзяўчынка з італьянскай сям`і пад парасолькай побач неяк дужа ўважліва слухае нашу размову і нешта ціха гаворыць сваёй маці...
На другі-трэці дзень яна нясмела падыйшла да нас (я бачыла, што маці яе
падштурхнула) і спытала на ня дужа добрай расейскай мове (з акцэнтам), адкуль мы. І сказала, што яе завуць Марына, з менскага діцячага дома.

Потым падыйшла і маці – італьянка гадоў пад 50. І так мы пазнаеміліся.
Размаўлялі на сумясі расейскай, англійскай і італьянскай моў. Што Марына перакладала, што на пальцах тлумачылі. Але неяк разумелі адзін аднаго...І на другі дзень сустрэліся зноў.

Гэтыя італьянцы ўсынавілі Марыну год назад. Сваіх дзяцей у іх ніколі не было. Жонка - хатняя гаспадыня, муж інжэнер – звычайная італьянская сям`я.
Жывуць у горадзе Ўдзінэ. У іх у городзе няма мора, таму летам маці часта возіць дачку на мора.

У Італіі ўсынавіць дзіця шанцы практычна нулявыя, няма сірот. Таму многія шукаюць дзяцей за мяжой.
Ад Марыны маці адмовілася, і яна з першых дзен жыцця жыла ў дзіцячым доме.
Яна нетыпічная беларуска (смуглая скура, валасы чорныя, як вуголле). Мабыць, маці беларуска нарадзіла яе ад нейкага „госця з Поўдня“ і кінула яе ў шпіталі, каб людзі пра яе барані божа чаго дрэннага не падумалі пра яе....

Яны шукалі дзіця за мяжой і так натрапілі на беларускія дзіцячыя дамы.
Спачатку Марына прыязджала да іх кожны год на ўсе лета. Потым яны пачалі збіраць дакументы на ўсынаўленне. Два гады маці падарожнічала паміж Італіяй і Беларуссю. Прывозіла нехапаючыя даведкі, дакументы...Бясконца...Зразумела, і грошай гэта нямала каштавала.

Марына страціла год у школе – з-за новай мовы. Бацькі нанялі ёй рэпетытараў. На момант нашай сустрэчы яна ўжо пражыла год у новай краіне і пачынала сур`езна блытаць італьянскія і расейскія словы...Я нават падказала ей некаторыя словы, якія я сама ведала – што „il Mondo“ гэта „мир“ па-расейску і яшчэ нешта... Маці яе казала, што яна не ведаюць нікога ў іх горадзе, хто б размаўляў па-расейску, і яна вельмі шкадуе, што дзяўчынка забывае мову.

Марына ўвесь час не адыходзіла ад сваёй маці, абдымала яе і гарнулася да яе.

Іх рэгулярна наведваюць прадстаўнікі мясцовага аддзелу па працы з непаўналетнімі. Размаўляюць з Марынай, як з ей абыходзяцца. Таксама з суседзямі і з настаўнікамі ў школе размаўляюць – ці не заўважыў хто чаго-небудзь падазронага...На працягу дзвух ці трох гадоў яны абавязаны даваць ў Беларусь (ці іншую краіну) даведкі і доказы, што дзецям жывецца добра.

На развітаннье (я яшчэ не ведала, што мы больш не пабачымся) я ў яе спытала, што её больш за ўсе падабаецца ў Італіі, яна мне адказала: „Ведаеце, сіньора, у мяне зараз свой УЛАСНЫ пакой, шмат лялек, а мая мама вучыць мяне шыць ім адзежу!“ У ад гэтых слоў у мяне камяк падкаціўся да горла....Гэтыя словы ў мяне з памяці колькі ўжо гадоў не ідуць... І зваротак „сіньора“ неяк уразіў. А яшчэ тое, што для большасці дзяцей неяк само сабой зразумела (асобны пакой, цацкі і наяўнасць маці), для некаторых дзяцей няздейсная блакітная жыццевая мара. Але для Марыны гэта мара здейснілася...Што б яе чакала на радзіме? У лепшым выпадку ПТВ і ложак у аграгарадку.

Ей зараз, мабыць, гадоў 20...
Tags: Италия, интересные судьбы
Subscribe

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 10 comments